Èuj, kako jauèe vetar kroz puste poljane naše,
I guste slojeve magle u vlažni valja do...
Sa krikom uzleæe gavran i kruži nad mojom glavom;
Mutno je nebo svo.

Frkæe okiso konjic i žurno u selo grabi,
I veæ pred sobom vidim ubog i stari dom:
Na pragu starica stoji i mokru živinu vabi,
I s repom kosmatim svojim ogroman zeljov s njom;

A vetar sumorno zviždi kroz crna i pusta polja,
I guste slojeve magle u vlažni valja do...
Sa krikom uzleæe gavran i kruži nad mojom glavom;
Mutno je nebo svo.